โอ้ชีวิตเรา อยู่ตามเขา ลำเนาป่า
ตระเวนชายแดน เหมือนดังพรานล่องพนา
ต้องนอนกลางดิน ต้องกินล้วนอาหารมีในป่า
สุดทรมาณ ทิ้งพารามาอยู่ไพร
เมื่อยามค่ำคืน เรายืนชมแสงจันทร์กระจ่าง
จิตใจอ้างว้าง เพราะร้างแรมนางมาไกล
จะอยู่แห่งไหน ดวงใจรักของนาง
คงไม่เปลี่ยนจากเราไป ทิ้งให้ระทม
ตรมอยู่ชายแดน